Opis
Castello del Valentino to rezydencja Sabaudów nad Padem, w parku Valentino, w stylu francuskim: strome dwuspadowe dachy, brukowany dziedziniec honorowy i freskowane wnętrza. Od 1997 roku należy do Rezydencji Sabaudzkich, światowego dziedzictwa UNESCO, a dziś mieści Wydział Architektury Politechniki.
Zamek zawdzięcza swój kształt Krystynie Francuskiej, Madama Reale, która dostała go w prezencie ślubnym i przekształciła w maison de plaisance na francuską modłę, a prace prowadził najpierw Carlo di Castellamonte, a potem jego syn Amedeo.
Na pierwszym piętrze są sale z freskami. Sala Zodiaku, Sala Róż, ta Narodzin Kwiatów i Sala Lilii są ozdobione przez artystów z Lugano, takich jak Isidoro Bianchi i jego synowie, motywami historycznymi, alchemicznymi i kwiatowymi.
Freski i sztukaterie sławią więź domu Sabaudzkiego z Francją. Sale reprezentacyjne, jak Sala Wspaniałości i Sala Uroczystości, pokazują drugi etap prac, z 1645 roku.
Na początku Valentino było willą rodziny Birago. Emanuel Filibert Sabaudzki kupił ją w 1564 roku, odsprzedał w 1565, by sfinansować Cytadelę, i za radą Andrei Palladia odkupił w 1570.
Nazwa pochodzi od Vallantinum, czyli dolinki, a może od świętego Walentego. Według niektórych badań święto zakochanych narodziło się właśnie tu: co roku 14 lutego szlachta brała udział w galanckim święcie, na którym każda dama nazywała swojego kawalera „Valentino”.
Park wokół przeprojektowano w 1855 roku w międzynarodowym konkursie, który wygrał Jean-Baptiste Kettmann. W XIX wieku zamek zajęli wojskowi i artylerzyści, a w 1864 roku został siedzibą Regio Museo Industriale. W 1906 roku Scuola di Applicazione per gli Ingegneri i Muzeum połączyły się: powstała Regio Politecnico, wciąż jego lokatorka.
Zamek zawdzięcza swój kształt Krystynie Francuskiej, Madama Reale, która dostała go w prezencie ślubnym i przekształciła w maison de plaisance na francuską modłę, a prace prowadził najpierw Carlo di Castellamonte, a potem jego syn Amedeo.
Na pierwszym piętrze są sale z freskami. Sala Zodiaku, Sala Róż, ta Narodzin Kwiatów i Sala Lilii są ozdobione przez artystów z Lugano, takich jak Isidoro Bianchi i jego synowie, motywami historycznymi, alchemicznymi i kwiatowymi.
Freski i sztukaterie sławią więź domu Sabaudzkiego z Francją. Sale reprezentacyjne, jak Sala Wspaniałości i Sala Uroczystości, pokazują drugi etap prac, z 1645 roku.
Na początku Valentino było willą rodziny Birago. Emanuel Filibert Sabaudzki kupił ją w 1564 roku, odsprzedał w 1565, by sfinansować Cytadelę, i za radą Andrei Palladia odkupił w 1570.
Nazwa pochodzi od Vallantinum, czyli dolinki, a może od świętego Walentego. Według niektórych badań święto zakochanych narodziło się właśnie tu: co roku 14 lutego szlachta brała udział w galanckim święcie, na którym każda dama nazywała swojego kawalera „Valentino”.
Park wokół przeprojektowano w 1855 roku w międzynarodowym konkursie, który wygrał Jean-Baptiste Kettmann. W XIX wieku zamek zajęli wojskowi i artylerzyści, a w 1864 roku został siedzibą Regio Museo Industriale. W 1906 roku Scuola di Applicazione per gli Ingegneri i Muzeum połączyły się: powstała Regio Politecnico, wciąż jego lokatorka.