Opis
Santa Maria al Monte to kościół kapucynów na wzgórzu górującym nad Padem, w Borgo Po, kilka kroków od mostu Vittorio Emanuele I. Razem z klasztorem to jedna z najsłynniejszych panoram Turynu: z placu przed kościołem miasto widać z góry.
Taras widokowy otwiera się na miasto. W południowym skrzydle klasztoru, z własnym wejściem od tej strony, mieści się Narodowe Muzeum Gór, nazwane imieniem księcia Abruzzi, związane z Włoskim Klubem Alpejskim, który ma tu także swoją bibliotekę.
Kościół na planie krzyża greckiego ma wysoki ośmioboczny tambur. Oryginalnej ołowianej kopuły już nie ma: przetrwała do 1801 roku. We wnętrzu zachowały się freski Isidora Bianchiego z lat 1630–1633, ołtarz główny i drewniane posągi we wnękach.
Na wzgórze, wysokie na 325 metrów, wchodzi się z Borgo Po. Miejsce kontroluje jedną z przepraw przez Pad i zawsze miało znaczenie strategiczne: korzystali z niego już Rzymianie, którzy w I wieku p.n.e. poświęcili tu niewielką świątynię Jowiszowi.
W średniowieczu stały tu wieża, Bastita Taurini, a potem twierdza: od 1204 do 1314 roku była strażnicą templariuszy. W 1581 roku Karol Emanuel I Sabaudzki odkupił wzgórze i podarował je braciom kapucynom.
Prace ruszyły w 1583 roku i były wyścigiem z przeszkodami: dwie epidemie dżumy, brak pieniędzy, wojna domowa. Przewinęli się Soldati, Ascanio Vitozzi, Carlo i Amedeo di Castellamonte.
Kościół konsekrowano dopiero 22 października 1656 roku, z okazji wizyty Krystyny szwedzkiej, która niedawno przeszła na katolicyzm. W 1706 roku, podczas głośnego oblężenia, Francuzi nie zdołali zdobyć wzgórza i trafili jedynie w kościół jednym pociskiem.
W 1799 roku wojska austriacko-rosyjskie wybrały wzgórze na stanowisko dla artylerii, która miała ostrzelać Turyn, gdyby Francuzi, znów w mieście, stawiali opór. Do dziś w murze kościoła tkwią dwie kule armatnie, jedna z 1706 roku i jedna z tamtego epizodu.
Taras widokowy otwiera się na miasto. W południowym skrzydle klasztoru, z własnym wejściem od tej strony, mieści się Narodowe Muzeum Gór, nazwane imieniem księcia Abruzzi, związane z Włoskim Klubem Alpejskim, który ma tu także swoją bibliotekę.
Kościół na planie krzyża greckiego ma wysoki ośmioboczny tambur. Oryginalnej ołowianej kopuły już nie ma: przetrwała do 1801 roku. We wnętrzu zachowały się freski Isidora Bianchiego z lat 1630–1633, ołtarz główny i drewniane posągi we wnękach.
Na wzgórze, wysokie na 325 metrów, wchodzi się z Borgo Po. Miejsce kontroluje jedną z przepraw przez Pad i zawsze miało znaczenie strategiczne: korzystali z niego już Rzymianie, którzy w I wieku p.n.e. poświęcili tu niewielką świątynię Jowiszowi.
W średniowieczu stały tu wieża, Bastita Taurini, a potem twierdza: od 1204 do 1314 roku była strażnicą templariuszy. W 1581 roku Karol Emanuel I Sabaudzki odkupił wzgórze i podarował je braciom kapucynom.
Prace ruszyły w 1583 roku i były wyścigiem z przeszkodami: dwie epidemie dżumy, brak pieniędzy, wojna domowa. Przewinęli się Soldati, Ascanio Vitozzi, Carlo i Amedeo di Castellamonte.
Kościół konsekrowano dopiero 22 października 1656 roku, z okazji wizyty Krystyny szwedzkiej, która niedawno przeszła na katolicyzm. W 1706 roku, podczas głośnego oblężenia, Francuzi nie zdołali zdobyć wzgórza i trafili jedynie w kościół jednym pociskiem.
W 1799 roku wojska austriacko-rosyjskie wybrały wzgórze na stanowisko dla artylerii, która miała ostrzelać Turyn, gdyby Francuzi, znów w mieście, stawiali opór. Do dziś w murze kościoła tkwią dwie kule armatnie, jedna z 1706 roku i jedna z tamtego epizodu.