Opis
GAM, czyli Galleria civica d'arte moderna e contemporanea, to turyńskie muzeum sztuki XIX i XX wieku, przy via Magenta, w dzielnicy Crocetta. Zgromadziło ponad 47 000 dzieł: obrazów, rzeźb, instalacji i filmów, a dojedziesz do niego metrem, wysiadając na przystanku Re Umberto.
Muzeum jest zbudowane wokół wielkich nurtów: XIX wieku Giovanniego Fattoriego, Silvestra Legi i Giuseppe Pellizzy da Volpedo, z Antoniem Canovą, potem futuryzmu Giacoma Balli i Fortunata Depera oraz De Chirico, Modiglianiego, Kleego i Picassa.
Zwiedzanie XX wieku biegnie dalej przez Felice Casoratiego, Carla Leviego i Pinota Gallizia aż do Lucia Fontany i Andy'ego Warhola, z Antoniem Mancinim, Filippem de Pisisem i Mariem Tozzim. Sale zmieniają się wraz z aranżacjami, układanymi przez lata tematycznie, jak Veduta e Genere, a potem według ścieżek, jak Infinito, Velocità, Etica e Natura.
W podziemiach odbywają się ważne wystawy i działa bardzo bogata wideoteka. Muzeum należy do Fondazione Torino Musei, razem z Palazzo Madama i MAO, Muzeum Sztuki Orientalnej. Ma też bibliotekę, archiwum fotograficzne, pracownie edukacyjne, księgarnię i kawiarnię.
Na zewnątrz dzieło plenerowe Anni Luce Giulia Paoliniego, zwane zwyczajowo Arena Paolini, jest w centrum programu „Parlare alla GAM”, partycypacyjnej inicjatywy rozpoczętej w 2016 roku, w której każdy chętny może zgłosić własny projekt dotyczący tego dzieła.
W 1863 roku Turyn został pierwszym włoskim miastem, które zainicjowało publiczną kolekcję sztuki nowoczesnej, zakładając Museo Civico. Z tej kolekcji narodziła się GAM, która od 1895 roku miała siedzibę w pawilonie przy corso Siccardi.
Pawilon zniszczyły anglo-amerykańskie bombardowania podczas II wojny światowej. Na tym samym terenie, z woli dyrektora Vittoria Viale, zbudowano nowy gmach, autorstwa Carla Bassiego i Goffreda Boschettiego, otwarty w 1959 roku.
W latach osiemdziesiątych budynek uznano za niezdatny do użytku i po długich pracach renowacyjnych otwarto go ponownie w lipcu 1993 roku.
Muzeum jest zbudowane wokół wielkich nurtów: XIX wieku Giovanniego Fattoriego, Silvestra Legi i Giuseppe Pellizzy da Volpedo, z Antoniem Canovą, potem futuryzmu Giacoma Balli i Fortunata Depera oraz De Chirico, Modiglianiego, Kleego i Picassa.
Zwiedzanie XX wieku biegnie dalej przez Felice Casoratiego, Carla Leviego i Pinota Gallizia aż do Lucia Fontany i Andy'ego Warhola, z Antoniem Mancinim, Filippem de Pisisem i Mariem Tozzim. Sale zmieniają się wraz z aranżacjami, układanymi przez lata tematycznie, jak Veduta e Genere, a potem według ścieżek, jak Infinito, Velocità, Etica e Natura.
W podziemiach odbywają się ważne wystawy i działa bardzo bogata wideoteka. Muzeum należy do Fondazione Torino Musei, razem z Palazzo Madama i MAO, Muzeum Sztuki Orientalnej. Ma też bibliotekę, archiwum fotograficzne, pracownie edukacyjne, księgarnię i kawiarnię.
Na zewnątrz dzieło plenerowe Anni Luce Giulia Paoliniego, zwane zwyczajowo Arena Paolini, jest w centrum programu „Parlare alla GAM”, partycypacyjnej inicjatywy rozpoczętej w 2016 roku, w której każdy chętny może zgłosić własny projekt dotyczący tego dzieła.
W 1863 roku Turyn został pierwszym włoskim miastem, które zainicjowało publiczną kolekcję sztuki nowoczesnej, zakładając Museo Civico. Z tej kolekcji narodziła się GAM, która od 1895 roku miała siedzibę w pawilonie przy corso Siccardi.
Pawilon zniszczyły anglo-amerykańskie bombardowania podczas II wojny światowej. Na tym samym terenie, z woli dyrektora Vittoria Viale, zbudowano nowy gmach, autorstwa Carla Bassiego i Goffreda Boschettiego, otwarty w 1959 roku.
W latach osiemdziesiątych budynek uznano za niezdatny do użytku i po długich pracach renowacyjnych otwarto go ponownie w lipcu 1993 roku.