Opis
Ogrody Królewskie to wielki ogród za Pałacem Królewskim, w historycznym centrum Turynu, między Piazza Castello a corso San Maurizio. Wchodzi się z Piazza Castello, przechodząc przez pałac. To zielona przerwa wśród alei, rzeźb i fontann, za Pałacem Rządowym i Zbrojownią Królewską.
Część przy pałacu jest ogrodzona, dolna jest publiczna. To miejsce dla tych, którzy zwiedzają Pałac Królewski i chcą zobaczyć jego naturalne przedłużenie, ale także dla tych, którzy szukają kącika ciszy w pobliżu Piazza Castello.
Wygląd ogrodów zawdzięczamy w dużej mierze André Le Nôtre, który pracował już w Wersalu dla Króla Słońca. Jego projekty zrealizował niejaki De Marne pod koniec XVII wieku, z grami wodnymi i kwiatowymi perspektywami.
W centrum ogrodzonej części stoi Fontanna Trytonów, czyli Nereid: marmurowa misa z Nereidą, nimfą morską, otoczoną Trytonami, synami Posejdona, i dwunastoma figurkami stworzeń na wpół ludzkich, na wpół wodnych. To dzieło nadwornego rzeźbiarza Simone Martineza z lat 1765–1768.
W parku spotkasz osiemnastowieczne posągi Czterech Pór Roku i wielkie wazy pamiątkowe przywiezione z Reggia di Venaria Reale. Później, z woli Wiktora Emanuela II, dodano marmurowe posągi Amadeusza VI Sabaudzkiego, Wiktora Amadeusza I i Wiktora Amadeusza II.
W dolnej, publicznej części stoi pomnik karabiniera z 1933 roku, uznany za pomnik narodowy, na skrzyżowaniu alei I Maggio i dei Partigiani.
Ich historia zaczyna się w 1563 roku, kiedy Emanuel Filibert przeniósł stolicę do Turynu. Wtedy leżały na samym skraju miasta i czerpały inspirację z wielkich rezydencji europejskich i willi Medyceuszy, z eleganckimi ogrodami w toskańskim stylu. Prawdziwy blask nadszedł pod koniec XVII wieku.
Potem przyszły grabieże i łupiestwa z okresu napoleońskiego. Upadek zakończył się w 1805 roku, gdy ogród nazwano Parkiem Cesarskim. Gdy stolica wyjechała do Florencji, ogród stracił na znaczeniu. Prace renowacyjne murów i fontanny zakończono w 2021 roku.
Część przy pałacu jest ogrodzona, dolna jest publiczna. To miejsce dla tych, którzy zwiedzają Pałac Królewski i chcą zobaczyć jego naturalne przedłużenie, ale także dla tych, którzy szukają kącika ciszy w pobliżu Piazza Castello.
Wygląd ogrodów zawdzięczamy w dużej mierze André Le Nôtre, który pracował już w Wersalu dla Króla Słońca. Jego projekty zrealizował niejaki De Marne pod koniec XVII wieku, z grami wodnymi i kwiatowymi perspektywami.
W centrum ogrodzonej części stoi Fontanna Trytonów, czyli Nereid: marmurowa misa z Nereidą, nimfą morską, otoczoną Trytonami, synami Posejdona, i dwunastoma figurkami stworzeń na wpół ludzkich, na wpół wodnych. To dzieło nadwornego rzeźbiarza Simone Martineza z lat 1765–1768.
W parku spotkasz osiemnastowieczne posągi Czterech Pór Roku i wielkie wazy pamiątkowe przywiezione z Reggia di Venaria Reale. Później, z woli Wiktora Emanuela II, dodano marmurowe posągi Amadeusza VI Sabaudzkiego, Wiktora Amadeusza I i Wiktora Amadeusza II.
W dolnej, publicznej części stoi pomnik karabiniera z 1933 roku, uznany za pomnik narodowy, na skrzyżowaniu alei I Maggio i dei Partigiani.
Ich historia zaczyna się w 1563 roku, kiedy Emanuel Filibert przeniósł stolicę do Turynu. Wtedy leżały na samym skraju miasta i czerpały inspirację z wielkich rezydencji europejskich i willi Medyceuszy, z eleganckimi ogrodami w toskańskim stylu. Prawdziwy blask nadszedł pod koniec XVII wieku.
Potem przyszły grabieże i łupiestwa z okresu napoleońskiego. Upadek zakończył się w 1805 roku, gdy ogród nazwano Parkiem Cesarskim. Gdy stolica wyjechała do Florencji, ogród stracił na znaczeniu. Prace renowacyjne murów i fontanny zakończono w 2021 roku.