Opis
Palazzo Barolo to patrycjuszowska rezydencja przy via delle Orfane, w sercu Turynu, zbudowana pod koniec XVII wieku. Kto ją zwiedza, trafia do barokowego pałacu ze sztukateriami, freskami i salonami, w którym w XIX wieku mieszkali markizowie Barolo i pisarz Silvio Pellico.
Wewnątrz uderzają schody, umieszczone pośrodku pałacu, a nie z boku, jak zwykle w XVII-wiecznych pałacach szlacheckich. Wokół widać sztukaterie Pietra Somasso, płótna Francesca Trevisaniego i freski rodziny Legnanich.
Na piano nobile znajdują się sale rokokowe, zaprojektowane w połowie XVIII wieku przez Benedetta Alfieriego. Zielona Komnata zachowała fresk Luigiego Morgariego przedstawiający Zaślubiny Peleusa i Tetydy.
Na trasie jest także pokój Silvia Pellica, pisarza, który po więzieniu opisanym w Moich więzieniach był przez wiele lat gościem markizów.
Pałac wciąż jest siedzibą Opera Barolo, która z woli testamentowej markizy Giulii prowadzi dalej działalność pomocową i opiekę społeczną zapoczątkowane przez nią i jej męża Tancrediego.
Obiecany i nigdy niewypłacony posag. Dlatego markiz Gabriele Falletti di Barolo opuścił pałac, zabierając troje dzieci. Jego żona, Elena Matilde, w wieku zaledwie 26 lat rzuciła się z okna swojego pokoju.
Pałac kazał zbudować jej ojciec, hrabia Ottavio Provana di Druento, pierwszy koniuszy Wiktora Amadeusza II, powierzając go Gianowi Francesco Baroncellemu. Ale jego najpiękniejszy czas miał dopiero nadejść.
W XIX wieku mieszkali tu Tancredi i Giulia di Barolo, para pobożna i hojna: bezpłatne szkoły, pomoc ubogim, opieka nad więźniarkami. Wraz z nimi ród wygasł, a pałac przeszedł na Opera Pia Barolo.
W 1906 roku południową stronę zburzono, by poszerzyć via Corte d'Appello. Na bruku wciąż widać ślad pierwotnego obrysu, linię, która przypomina, dokąd sięgał pałac.
Wewnątrz uderzają schody, umieszczone pośrodku pałacu, a nie z boku, jak zwykle w XVII-wiecznych pałacach szlacheckich. Wokół widać sztukaterie Pietra Somasso, płótna Francesca Trevisaniego i freski rodziny Legnanich.
Na piano nobile znajdują się sale rokokowe, zaprojektowane w połowie XVIII wieku przez Benedetta Alfieriego. Zielona Komnata zachowała fresk Luigiego Morgariego przedstawiający Zaślubiny Peleusa i Tetydy.
Na trasie jest także pokój Silvia Pellica, pisarza, który po więzieniu opisanym w Moich więzieniach był przez wiele lat gościem markizów.
Pałac wciąż jest siedzibą Opera Barolo, która z woli testamentowej markizy Giulii prowadzi dalej działalność pomocową i opiekę społeczną zapoczątkowane przez nią i jej męża Tancrediego.
Obiecany i nigdy niewypłacony posag. Dlatego markiz Gabriele Falletti di Barolo opuścił pałac, zabierając troje dzieci. Jego żona, Elena Matilde, w wieku zaledwie 26 lat rzuciła się z okna swojego pokoju.
Pałac kazał zbudować jej ojciec, hrabia Ottavio Provana di Druento, pierwszy koniuszy Wiktora Amadeusza II, powierzając go Gianowi Francesco Baroncellemu. Ale jego najpiękniejszy czas miał dopiero nadejść.
W XIX wieku mieszkali tu Tancredi i Giulia di Barolo, para pobożna i hojna: bezpłatne szkoły, pomoc ubogim, opieka nad więźniarkami. Wraz z nimi ród wygasł, a pałac przeszedł na Opera Pia Barolo.
W 1906 roku południową stronę zburzono, by poszerzyć via Corte d'Appello. Na bruku wciąż widać ślad pierwotnego obrysu, linię, która przypomina, dokąd sięgał pałac.