Opis
Palazzo Carignano to jeden z najważniejszych pałaców w centrum Turynu, na rogu Piazza Carignano: barokowy budynek z ceglaną fasadą falującą jak fala, w mieście zbudowanym z prostych, wojskowych linii. Należy do rezydencji sabaudzkich wpisanych przez UNESCO na Listę Światowego Dziedzictwa.
Tu, na piano nobile, mieści się Narodowe Muzeum Risorgimenta, a wizyta jest warta samego pałacu: gościł pierwszy parlament włoski. Nad portalem napis przypomina słynnego gościa: „Tu urodził się Wiktor Emanuel II”.
Zaprojektował go Guarino Guarini dla księcia Emanuela Filiberta Sabaudzko-Carignano, zwanego „Niemym”. Prace ruszyły w 1679 roku. Powierzchnie z wypalanej gliny, niemal surowe, zamieniają obramienia okien na pierwszym piętrze w złożone ozdoby: wyjątek w XVII-wiecznym Turynie.
W środku, na parterze, są apartamenty książąt, ze sklepieniami malowanymi przez Legnanina w motywy mitologiczne. W skrzydle Mezzogiorno znajdują się „złocone pokoje”, nazwane tak od ścian z rzeźbionego, złoconego drewna.
Inna część pałacu patrzy na Piazza Carlo Alberto: to dziewiętnastowieczna rozbudowa, z wielką eklektyczną fasadą w stylu pseudorenesansowym, zbudowana w latach 1864–1871 według projektu Domenica Ferriego.
Jego godzina chwały nadeszła prawie dwa wieki później. W 1848 roku sala balowa została przekształcona w salę Izby Deputowanych Parlamentu Subalpejskiego, uznaną za pomnik narodowy w 1898 roku. Tutaj Karol Albert nadał Statut, a w 1861 roku Wiktor Emanuel II ogłosił narodziny Królestwa Włoch.
Sala była jednak zbyt mała dla nowego parlamentu i postanowiono podwoić pałac. Kiedy rozbudowa została ukończona, w 1871 roku, stolica była już we Florencji, a nowa sala nigdy się nie przydała.
Wraz z odejściem stolicy pałac stracił też tożsamość rezydencji: urządzono w nim prywatne mieszkania i wydziały nauk ścisłych uniwersytetu. Dopiero w latach trzydziestych został opróżniony i odnowiony, a od 1939 roku mieści Narodowe Muzeum Risorgimenta.
Nie przegap na obramieniach okien dekoracji opiewających czyny Carignanów: nawet zwycięstwo w Kanadzie nad Irokezami w 1667 roku.
Tu, na piano nobile, mieści się Narodowe Muzeum Risorgimenta, a wizyta jest warta samego pałacu: gościł pierwszy parlament włoski. Nad portalem napis przypomina słynnego gościa: „Tu urodził się Wiktor Emanuel II”.
Zaprojektował go Guarino Guarini dla księcia Emanuela Filiberta Sabaudzko-Carignano, zwanego „Niemym”. Prace ruszyły w 1679 roku. Powierzchnie z wypalanej gliny, niemal surowe, zamieniają obramienia okien na pierwszym piętrze w złożone ozdoby: wyjątek w XVII-wiecznym Turynie.
W środku, na parterze, są apartamenty książąt, ze sklepieniami malowanymi przez Legnanina w motywy mitologiczne. W skrzydle Mezzogiorno znajdują się „złocone pokoje”, nazwane tak od ścian z rzeźbionego, złoconego drewna.
Inna część pałacu patrzy na Piazza Carlo Alberto: to dziewiętnastowieczna rozbudowa, z wielką eklektyczną fasadą w stylu pseudorenesansowym, zbudowana w latach 1864–1871 według projektu Domenica Ferriego.
Jego godzina chwały nadeszła prawie dwa wieki później. W 1848 roku sala balowa została przekształcona w salę Izby Deputowanych Parlamentu Subalpejskiego, uznaną za pomnik narodowy w 1898 roku. Tutaj Karol Albert nadał Statut, a w 1861 roku Wiktor Emanuel II ogłosił narodziny Królestwa Włoch.
Sala była jednak zbyt mała dla nowego parlamentu i postanowiono podwoić pałac. Kiedy rozbudowa została ukończona, w 1871 roku, stolica była już we Florencji, a nowa sala nigdy się nie przydała.
Wraz z odejściem stolicy pałac stracił też tożsamość rezydencji: urządzono w nim prywatne mieszkania i wydziały nauk ścisłych uniwersytetu. Dopiero w latach trzydziestych został opróżniony i odnowiony, a od 1939 roku mieści Narodowe Muzeum Risorgimenta.
Nie przegap na obramieniach okien dekoracji opiewających czyny Carignanów: nawet zwycięstwo w Kanadzie nad Irokezami w 1667 roku.