Opis
Porta Palatina to starożytna północna brama rzymskiego Turynu, na skraju placu Piazza Cesare Augusto: dwie szesnastoboczne wieże i fasada z czerwonej cegły z czterema przejściami. To główne archeologiczne świadectwo rzymskiego Turynu i jedna z najlepiej zachowanych bram z I wieku p.n.e.
Dwie wieże, wysokie na ponad trzydzieści metrów, mają podstawę kwadratową, a trzon szesnastościenny. Tylko prawa wieża i część środkowa są rzymskie: druga została odbudowana w 1404 roku, razem z krenelażem średniowiecznej fortecy.
Fasada ma dwa duże przejścia dla wozów i dwa mniejsze dla pieszych, a nad nimi rzędy okien zwieńczonych łukami. Z tyłu znajdował się kwadratowy dziedziniec, dziś ledwie ślady, gdzie zatrzymywał się ten, kto wjeżdżał do miasta.
Przed bramą zachował się fragment rzymskiego bruku z koleinami po kołach wozów. Posągi Augusta i Juliusza Cezara to kopie z brązu, pochodzące z renowacji w 1934 roku.
Obok bramy zwiedza się pozostałości teatru rzymskiego i park archeologiczny, otwarty w 2006 roku: tędy dwa tysiące lat temu wjeżdżał do miasta ten, kto przybywał z Mediolanu czy Pawii.
Nazwa Palatina jest późniejsza niż Rzymianie i pochodzi od Porta Palatii, być może z powodu bliskości pałacu królów longobardzkich. W XI wieku bramę przekształcono w twierdzę, a w średniowieczu nazywano ją także Porta Doranea, od rzeki Dora.
W XVIII wieku odnowa miasta zapoczątkowana przez Wiktora Amadeusza II zakładała jej rozbiórkę. Uratował ją inżynier Antonio Bertola, który przekonał księcia, by ją zachował: od tego czasu wieże służyły za więzienie i zakład karny dla kobiet.
Na początku XX wieku Alfredo d'Andrade uwolnił ją od dobudówek z wieków, a kolejna renowacja nastąpiła w latach 1934–1938. Aż do lat siedemdziesiątych pod przejściami wciąż jeździły samochody.
Dwie wieże, wysokie na ponad trzydzieści metrów, mają podstawę kwadratową, a trzon szesnastościenny. Tylko prawa wieża i część środkowa są rzymskie: druga została odbudowana w 1404 roku, razem z krenelażem średniowiecznej fortecy.
Fasada ma dwa duże przejścia dla wozów i dwa mniejsze dla pieszych, a nad nimi rzędy okien zwieńczonych łukami. Z tyłu znajdował się kwadratowy dziedziniec, dziś ledwie ślady, gdzie zatrzymywał się ten, kto wjeżdżał do miasta.
Przed bramą zachował się fragment rzymskiego bruku z koleinami po kołach wozów. Posągi Augusta i Juliusza Cezara to kopie z brązu, pochodzące z renowacji w 1934 roku.
Obok bramy zwiedza się pozostałości teatru rzymskiego i park archeologiczny, otwarty w 2006 roku: tędy dwa tysiące lat temu wjeżdżał do miasta ten, kto przybywał z Mediolanu czy Pawii.
Nazwa Palatina jest późniejsza niż Rzymianie i pochodzi od Porta Palatii, być może z powodu bliskości pałacu królów longobardzkich. W XI wieku bramę przekształcono w twierdzę, a w średniowieczu nazywano ją także Porta Doranea, od rzeki Dora.
W XVIII wieku odnowa miasta zapoczątkowana przez Wiktora Amadeusza II zakładała jej rozbiórkę. Uratował ją inżynier Antonio Bertola, który przekonał księcia, by ją zachował: od tego czasu wieże służyły za więzienie i zakład karny dla kobiet.
Na początku XX wieku Alfredo d'Andrade uwolnił ją od dobudówek z wieków, a kolejna renowacja nastąpiła w latach 1934–1938. Aż do lat siedemdziesiątych pod przejściami wciąż jeździły samochody.