Opis
Consolata to najbardziej ukochane sanktuarium Turynu, przy via della Consolata, w historycznym centrum. Oficjalna nazwa brzmi bazylika Santa Maria della Consolazione, ale wszyscy mówią «la Consolà»: arcydzieło piemonckiego baroku, zbudowane przez Guariniego, Juvarrę i Ceppiego.
Przy wejściu, na neoklasycystycznym pronaosie, łaciński napis nazywa Maryję «pocieszycielką i opiekunką miasta Turynu». W środku plan jest niezwykły: najpierw duża eliptyczna sala, aula Sant'Andrea, potem sześciokąt Guariniego z ostrołukowymi kaplicami i ołtarz główny Filippa Juvarry.
Ściany pokrywają wota, a w prawej nawie bocznej widać ich bardzo wiele: podziękowania wiernych na przestrzeni wieków. Niżej jest krypta z Cappella delle Grazie, którą widać z loggii.
Obok kościoła wznosi się romańska dzwonnica, wysoka na 40 metrów, zbudowana między 980 a 1014 rokiem przez mnicha Bruninga z rzymskich cegieł z odzysku: jej wieża to najstarszy zabytek, jakim Turyn może się poszczycić po pozostałościach rzymskich. Największy dzwon, z 1940 roku, należy do największych we Włoszech.
Kościół stoi na szczątkach wieży rzymskiego muru. W V wieku biskup Maksym kazał zbudować kościół poświęcony świętemu Andrzejowi, z kaplicą Dziewicy. Dzwonnica to to, co zostało z romańskiego kościoła, który go zastąpił.
Kult zrodził się z ikony. Według tradycji ślepiec z Briançon opowiedział, że Madonna wskazała mu, gdzie ją odnaleźć, pod dawnym kościołem. Ikonę odnaleziono 20 czerwca 1104 roku, a ślepiec odzyskał wzrok, ale epizod nie jest potwierdzony dokumentami.
Podczas oblężenia w 1706 roku miasto powierzyło się Consolacie, a po wyzwoleniu wybrało ją współpatronką razem ze świętym Janem Chrzcicielem. Pocisk z tamtych dni wciąż widać u podstawy kopuły, od strony via della Consolata.
Od 1678 roku Guarini przekształcił jej formy, od 1729 Juvarra zaprojektował na nowo prezbiterium i kopułę, a w latach 1899–1904 Carlo Ceppi ją powiększył i nadał jej obecny wygląd. W XIX wieku ikonę sfotografował Secondo Pia i okazało się, że to kopia.
Przy wejściu, na neoklasycystycznym pronaosie, łaciński napis nazywa Maryję «pocieszycielką i opiekunką miasta Turynu». W środku plan jest niezwykły: najpierw duża eliptyczna sala, aula Sant'Andrea, potem sześciokąt Guariniego z ostrołukowymi kaplicami i ołtarz główny Filippa Juvarry.
Ściany pokrywają wota, a w prawej nawie bocznej widać ich bardzo wiele: podziękowania wiernych na przestrzeni wieków. Niżej jest krypta z Cappella delle Grazie, którą widać z loggii.
Obok kościoła wznosi się romańska dzwonnica, wysoka na 40 metrów, zbudowana między 980 a 1014 rokiem przez mnicha Bruninga z rzymskich cegieł z odzysku: jej wieża to najstarszy zabytek, jakim Turyn może się poszczycić po pozostałościach rzymskich. Największy dzwon, z 1940 roku, należy do największych we Włoszech.
Kościół stoi na szczątkach wieży rzymskiego muru. W V wieku biskup Maksym kazał zbudować kościół poświęcony świętemu Andrzejowi, z kaplicą Dziewicy. Dzwonnica to to, co zostało z romańskiego kościoła, który go zastąpił.
Kult zrodził się z ikony. Według tradycji ślepiec z Briançon opowiedział, że Madonna wskazała mu, gdzie ją odnaleźć, pod dawnym kościołem. Ikonę odnaleziono 20 czerwca 1104 roku, a ślepiec odzyskał wzrok, ale epizod nie jest potwierdzony dokumentami.
Podczas oblężenia w 1706 roku miasto powierzyło się Consolacie, a po wyzwoleniu wybrało ją współpatronką razem ze świętym Janem Chrzcicielem. Pocisk z tamtych dni wciąż widać u podstawy kopuły, od strony via della Consolata.
Od 1678 roku Guarini przekształcił jej formy, od 1729 Juvarra zaprojektował na nowo prezbiterium i kopułę, a w latach 1899–1904 Carlo Ceppi ją powiększył i nadał jej obecny wygląd. W XIX wieku ikonę sfotografował Secondo Pia i okazało się, że to kopia.