Opis
Teatro Regio to turyńska opera, wychodząca na plac Piazza Castello, tuż obok Pałacu Królewskiego: osiemnastowieczna fasada z arkadami, a za nią nowoczesna sala z lat siedemdziesiątych, bo dawna spłonęła. To tu słucha się w mieście opery i baletu.
Fasada Benedetta Alfieriego pochodzi z XVIII wieku i należy do Rezydencji Sabaudzkich, wpisanych na listę UNESCO w 1997 roku. Teatr pomyślano jako dodatek do dworu: loża królewska łączyła się bezpośrednio z apartamentami Sabaudów długim ciągiem galerii.
W środku sala Carla Mollina ma kształt na wpół otwartej ostrygi; zaprojektowano ją po 1965 roku, a otwarto 10 kwietnia 1973 roku Nieszporami sycylijskimi, w reżyserii Marii Callas i Giuseppe Di Stefana. Mollino zmarł kilka miesięcy później, 27 sierpnia.
Przy wejściu rzeźbiona krata Umberta Mastroianniego, z brązu, jest dziełem samym w sobie, tak że doczekała się własnej książki.
Regio otwarto 26 grudnia 1740 roku operą Arsace Francesca Fea, po zaledwie dwóch latach budowy. Sala miała około dwóch i pół tysiąca miejsc w parterze, pięć kondygnacji lóż i galerię, a podziwiali ją podróżnicy odbywający Grand Tour.
Był tak sławny, że w 1776 roku cesarz Józef II polecił architektowi mediolańskiej La Scali wzorować się właśnie na turyńskim Regio, które widział osobiście w 1769 roku.
Wystawiono tu w 1893 roku Manon Lescaut Pucciniego, a w 1896 La bohème pod batutą Arturo Toscaniniego. Na scenie występowali także Luciano Pavarotti, Riccardo Muti i Roberto Bolle.
Teatr gościł też Nerona Arrigo Boita w 1925 roku oraz, w 1914, prapremierę Franceski da Rimini Zandonaiego, do libretta Gabriela D'Annunzia.
W nocy z 8 na 9 lutego 1936 roku pożar zniszczył salę i scenę. Po wielu niezrealizowanych projektach, w tym kamieniu węgielnym położonym w 1962 roku, na ponowne otwarcie trzeba było czekać trzydzieści siedem lat. W latach 1995–1996 renowacja poprawiła akustykę, ale wzbudziła spory, bo zmieniła projekt Mollina.
Fasada Benedetta Alfieriego pochodzi z XVIII wieku i należy do Rezydencji Sabaudzkich, wpisanych na listę UNESCO w 1997 roku. Teatr pomyślano jako dodatek do dworu: loża królewska łączyła się bezpośrednio z apartamentami Sabaudów długim ciągiem galerii.
W środku sala Carla Mollina ma kształt na wpół otwartej ostrygi; zaprojektowano ją po 1965 roku, a otwarto 10 kwietnia 1973 roku Nieszporami sycylijskimi, w reżyserii Marii Callas i Giuseppe Di Stefana. Mollino zmarł kilka miesięcy później, 27 sierpnia.
Przy wejściu rzeźbiona krata Umberta Mastroianniego, z brązu, jest dziełem samym w sobie, tak że doczekała się własnej książki.
Regio otwarto 26 grudnia 1740 roku operą Arsace Francesca Fea, po zaledwie dwóch latach budowy. Sala miała około dwóch i pół tysiąca miejsc w parterze, pięć kondygnacji lóż i galerię, a podziwiali ją podróżnicy odbywający Grand Tour.
Był tak sławny, że w 1776 roku cesarz Józef II polecił architektowi mediolańskiej La Scali wzorować się właśnie na turyńskim Regio, które widział osobiście w 1769 roku.
Wystawiono tu w 1893 roku Manon Lescaut Pucciniego, a w 1896 La bohème pod batutą Arturo Toscaniniego. Na scenie występowali także Luciano Pavarotti, Riccardo Muti i Roberto Bolle.
Teatr gościł też Nerona Arrigo Boita w 1925 roku oraz, w 1914, prapremierę Franceski da Rimini Zandonaiego, do libretta Gabriela D'Annunzia.
W nocy z 8 na 9 lutego 1936 roku pożar zniszczył salę i scenę. Po wielu niezrealizowanych projektach, w tym kamieniu węgielnym położonym w 1962 roku, na ponowne otwarcie trzeba było czekać trzydzieści siedem lat. W latach 1995–1996 renowacja poprawiła akustykę, ale wzbudziła spory, bo zmieniła projekt Mollina.