Opis
Teatr Rzymski w Turynie to pozostałość teatru starożytnej Augusta Taurinorum, w sercu centrum historycznego, obok katedry św. Jana Chrzciciela i w obrębie kompleksu Muzeów Królewskich. Pochodzi z 13 roku p.n.e. i jest jedyną budowlą rzymskiego miasta, która zachowała ślady trzech faz budowy.
Przez ponad dwa stulecia był miejscem turyńskich widowisk. Powstał za Augusta, razem z miastem, w jednej z najzamożniejszych dzielnic: prosty budynek o wymiarach około 61 na 47 metrów, blisko murów, z półkolistą cavea i sceną z trzema monumentalnymi drzwiami, którymi wchodzili aktorzy.
W czasach pokoju i dobrobytu, między 70 a 90 rokiem n.e., przebudowano go. Dodano trybuny i zakrzywioną fasadę, a teatr osiągnął pojemność trzech tysięcy osób. Wciąż był jednym z najmniejszych teatrów tego rodzaju, podobnym do tego w Augusta Raurica, dzisiejszej Bazylei.
Zwiedzający znajdą pozostałości w dwóch miejscach: pod gołym niebem, obok katedry, i w podziemnej części sąsiedniego pałacu, gdzie mieści się Muzeum Starożytności. Z murowanej cavea wciąż można odczytać kształt teatru z jego półkolistymi trybunami.
Wśród szczegółów, których warto szukać, są dwanaście studzienek, w których osadzano słupy mechanizmów kurtyny, intervallum, ścieżka biegnąca między murami a budynkami, i ślady portyków za sceną, gdzie widzowie spacerowali w przerwach.
Publiczność dzieliła się według majątku: najlepsze miejsca były w murowanej cavea, a mniej zamożni mieli do dyspozycji obszerną galerię z wygodnymi schodami. Przed słońcem i deszczem chroniło być może drewniane zadaszenie z płóciennym velarium.
Jest też zagadka: kilka kanałów odpływowych znalezionych w okolicy sugeruje, że teatr gościł nawet naumachie, bitwy morskie w miniaturze. To jednak tylko hipoteza.
Potem chrześcijaństwo zakazało przedstawień. Pod koniec IV wieku opuszczony teatr stał się kamieniołomem dla pierwszej katedry, poświęconej Chrystusowi Zbawicielowi, a w XVI wieku jego pozostałości prawie zniszczyło pierwsze francuskie oblężenie.
Odkryto je na nowo w 1899 roku, przy kopaniu pod nowe skrzydło Pałacu Królewskiego z woli Umberta I. Architekt Alfredo d'Andrade sprzeciwił się rozbiórce i doprowadził do zmiany projektu. Tak ocalono pozostałości, a prace porządkowe zakończyły się w 1911 roku.
Koniecznie zobacz
• Stopnie cavea.
• Dwanaście studzienek kurtyny.
• Intervallum wzdłuż murów.
Czy wiesz, że…?
• Teatr wyłonił się przypadkiem, podczas prac przy skrzydle Pałacu Królewskiego.
• Zajmował cały kwartał i był używany przez ponad dwa stulecia.
Przez ponad dwa stulecia był miejscem turyńskich widowisk. Powstał za Augusta, razem z miastem, w jednej z najzamożniejszych dzielnic: prosty budynek o wymiarach około 61 na 47 metrów, blisko murów, z półkolistą cavea i sceną z trzema monumentalnymi drzwiami, którymi wchodzili aktorzy.
W czasach pokoju i dobrobytu, między 70 a 90 rokiem n.e., przebudowano go. Dodano trybuny i zakrzywioną fasadę, a teatr osiągnął pojemność trzech tysięcy osób. Wciąż był jednym z najmniejszych teatrów tego rodzaju, podobnym do tego w Augusta Raurica, dzisiejszej Bazylei.
Zwiedzający znajdą pozostałości w dwóch miejscach: pod gołym niebem, obok katedry, i w podziemnej części sąsiedniego pałacu, gdzie mieści się Muzeum Starożytności. Z murowanej cavea wciąż można odczytać kształt teatru z jego półkolistymi trybunami.
Wśród szczegółów, których warto szukać, są dwanaście studzienek, w których osadzano słupy mechanizmów kurtyny, intervallum, ścieżka biegnąca między murami a budynkami, i ślady portyków za sceną, gdzie widzowie spacerowali w przerwach.
Publiczność dzieliła się według majątku: najlepsze miejsca były w murowanej cavea, a mniej zamożni mieli do dyspozycji obszerną galerię z wygodnymi schodami. Przed słońcem i deszczem chroniło być może drewniane zadaszenie z płóciennym velarium.
Jest też zagadka: kilka kanałów odpływowych znalezionych w okolicy sugeruje, że teatr gościł nawet naumachie, bitwy morskie w miniaturze. To jednak tylko hipoteza.
Potem chrześcijaństwo zakazało przedstawień. Pod koniec IV wieku opuszczony teatr stał się kamieniołomem dla pierwszej katedry, poświęconej Chrystusowi Zbawicielowi, a w XVI wieku jego pozostałości prawie zniszczyło pierwsze francuskie oblężenie.
Odkryto je na nowo w 1899 roku, przy kopaniu pod nowe skrzydło Pałacu Królewskiego z woli Umberta I. Architekt Alfredo d'Andrade sprzeciwił się rozbiórce i doprowadził do zmiany projektu. Tak ocalono pozostałości, a prace porządkowe zakończyły się w 1911 roku.
Koniecznie zobacz
• Stopnie cavea.
• Dwanaście studzienek kurtyny.
• Intervallum wzdłuż murów.
Czy wiesz, że…?
• Teatr wyłonił się przypadkiem, podczas prac przy skrzydle Pałacu Królewskiego.
• Zajmował cały kwartał i był używany przez ponad dwa stulecia.