Opis
Gran Madre di Dio to neoklasycystyczny kościół na prawym brzegu Padu, w dzielnicy Borgo Po, tuż naprzeciw mostu Vittorio Emanuele I i placu Piazza Vittorio Veneto. Ze wzgórzem Cappuccini w tle tworzy jedną z najbardziej znanych panoram centrum Turynu.
Fasada przypomina z bliska rzymski Panteon: wysokie schody, portyk z sześcioma korynckimi kolumnami z przodu i tympanon z Dziewicą przyjmującą hołd turyńskich dekurionów.
Wnętrze jest okrągłe i opiera się na kopule: pięciu rzędach ośmiokątnych kasetonów ze sztukaterii, coraz mniejszych, które kończą się okulusem o średnicy ponad trzech metrów, przez który z góry spływa światło.
U stóp schodów siedzą dwa posągi Wiary i Religii, dzieło Carla Chellego z 1828 roku. Ten z kielichem, Wiara, bywa brany za Madonnę, a miłośnicy ezoteryki twierdzą, że wskazuje miejsce ukrycia Świętego Graala.
We wnękach pod portykiem stoją święci Marek i Karol Boromeusz. Ołtarze boczne poświęcono świętym Markowi i Leonardowi, na pamiątkę kościoła, który stał nieopodal i który Napoleon kazał rozebrać w 1811 roku, by zrobić miejsce dla mostu.
Kościół zażyczyło sobie miasto, by uczcić powrót króla Wiktora Emanuela I Sabaudzkiego, 20 maja 1814 roku, po odwrocie Napoleona. Do dziś to jedyny kościół w Turynie będący własnością gminy.
Projekt jest dziełem Ferdinanda Bonsignorego, wybranego w drodze konkursu. Kamień węgielny położył Wiktor Emanuel I 23 lipca 1818 roku, potem budowa stanęła na około dziesięć lat i ruszyła ponownie w 1827. Kościół otwarto w 1831 roku.
Na frontonie inskrypcja ofiarowana przez stan i lud Turynu świętuje przybycie króla, a nie jego powrót z wygnania, i już współcześni uznali to za dziwny wybór.
Pod kościołem, w krypcie, znajduje się sanktuarium poległych w I wojnie światowej, otwarte w 1932 roku.
Także zwłoki króla Karola Alberta otrzymały tu ostatnie błogosławieństwo, 14 października 1849 roku, zanim pochowano je w bazylice Superga.
Fasada przypomina z bliska rzymski Panteon: wysokie schody, portyk z sześcioma korynckimi kolumnami z przodu i tympanon z Dziewicą przyjmującą hołd turyńskich dekurionów.
Wnętrze jest okrągłe i opiera się na kopule: pięciu rzędach ośmiokątnych kasetonów ze sztukaterii, coraz mniejszych, które kończą się okulusem o średnicy ponad trzech metrów, przez który z góry spływa światło.
U stóp schodów siedzą dwa posągi Wiary i Religii, dzieło Carla Chellego z 1828 roku. Ten z kielichem, Wiara, bywa brany za Madonnę, a miłośnicy ezoteryki twierdzą, że wskazuje miejsce ukrycia Świętego Graala.
We wnękach pod portykiem stoją święci Marek i Karol Boromeusz. Ołtarze boczne poświęcono świętym Markowi i Leonardowi, na pamiątkę kościoła, który stał nieopodal i który Napoleon kazał rozebrać w 1811 roku, by zrobić miejsce dla mostu.
Kościół zażyczyło sobie miasto, by uczcić powrót króla Wiktora Emanuela I Sabaudzkiego, 20 maja 1814 roku, po odwrocie Napoleona. Do dziś to jedyny kościół w Turynie będący własnością gminy.
Projekt jest dziełem Ferdinanda Bonsignorego, wybranego w drodze konkursu. Kamień węgielny położył Wiktor Emanuel I 23 lipca 1818 roku, potem budowa stanęła na około dziesięć lat i ruszyła ponownie w 1827. Kościół otwarto w 1831 roku.
Na frontonie inskrypcja ofiarowana przez stan i lud Turynu świętuje przybycie króla, a nie jego powrót z wygnania, i już współcześni uznali to za dziwny wybór.
Pod kościołem, w krypcie, znajduje się sanktuarium poległych w I wojnie światowej, otwarte w 1932 roku.
Także zwłoki króla Karola Alberta otrzymały tu ostatnie błogosławieństwo, 14 października 1849 roku, zanim pochowano je w bazylice Superga.