Opis
Wieżowiec Intesa Sanpaolo to szklano-stalowa wieża zaprojektowana przez Renzo Piano w dzielnicy Cit Turin, tuż obok centrum. Ma 167,25 metra wysokości, mieści siedzibę banku i jest jednym z najnowocześniejszych znaków turyńskiej panoramy.
To smukła wieża z lustrzaną fasadą, która zmienia kolor wraz z niebem. Sześć białych megakolumn biegnie przez nią od dołu do góry i zwęża się ku górze, bo wyżej jest mniej ciężaru do utrzymania.
Na ostatnim piętrze znajduje się ogród zimowy o działaniu bioklimatycznym. W środku jest 38 pięter nadziemnych, biura, audytorium i, na trzydziestym piątym, restauracja z widokiem na miasto.
Na zewnątrz, na przestrzeni przed wieżą, stoi instalacja La Totalità Costasa Varotsosa. Wieżowiec wznosi się między corso Inghilterra, corso Vittorio Emanuele II, via Cavalli i ogrodem Nicola Grosa.
Dwadzieścia pięć centymetrów. Tyle brakuje wieży do wysokości Mole Antonelliana. To nie przypadek: projekt przedstawiony w 2007 roku zakładał około 200 metrów, ale w Turynie nikt nie chciał przewyższyć symbolu miasta.
Nastąpiły lata dyskusji. Powstały nawet komitety sprzeciwu z hasłem „Nie drapmy nieba Turynu” i mówiło się o referendum miejskim. W końcu wysokość spadła do 167,25 metra, a prace ruszyły w grudniu 2008 roku.
Pod wieżą znajduje się fundament z jednego bloku betonu, gruby na około pięć metrów: ponad 12 500 metrów sześciennych, wylanych w zaledwie 84 godziny bez przerwy.
Budynek zaprojektowano tak, by zużywał mało energii. Woda gruntowa chłodzi go latem, na fasadzie południowej są panele fotowoltaiczne, a zmotoryzowane lamele regulują naturalne światło. W 2015 roku uzyskał certyfikat LEED Platinum, a w 2016 serwis Archdaily nagrodził go jako budynek roku w kategorii biur.
Otwarto go 10 kwietnia 2015 roku, a koszt końcowy wyniósł około 300 milionów euro, wobec 235 planowanych na początku.
To smukła wieża z lustrzaną fasadą, która zmienia kolor wraz z niebem. Sześć białych megakolumn biegnie przez nią od dołu do góry i zwęża się ku górze, bo wyżej jest mniej ciężaru do utrzymania.
Na ostatnim piętrze znajduje się ogród zimowy o działaniu bioklimatycznym. W środku jest 38 pięter nadziemnych, biura, audytorium i, na trzydziestym piątym, restauracja z widokiem na miasto.
Na zewnątrz, na przestrzeni przed wieżą, stoi instalacja La Totalità Costasa Varotsosa. Wieżowiec wznosi się między corso Inghilterra, corso Vittorio Emanuele II, via Cavalli i ogrodem Nicola Grosa.
Dwadzieścia pięć centymetrów. Tyle brakuje wieży do wysokości Mole Antonelliana. To nie przypadek: projekt przedstawiony w 2007 roku zakładał około 200 metrów, ale w Turynie nikt nie chciał przewyższyć symbolu miasta.
Nastąpiły lata dyskusji. Powstały nawet komitety sprzeciwu z hasłem „Nie drapmy nieba Turynu” i mówiło się o referendum miejskim. W końcu wysokość spadła do 167,25 metra, a prace ruszyły w grudniu 2008 roku.
Pod wieżą znajduje się fundament z jednego bloku betonu, gruby na około pięć metrów: ponad 12 500 metrów sześciennych, wylanych w zaledwie 84 godziny bez przerwy.
Budynek zaprojektowano tak, by zużywał mało energii. Woda gruntowa chłodzi go latem, na fasadzie południowej są panele fotowoltaiczne, a zmotoryzowane lamele regulują naturalne światło. W 2015 roku uzyskał certyfikat LEED Platinum, a w 2016 serwis Archdaily nagrodził go jako budynek roku w kategorii biur.
Otwarto go 10 kwietnia 2015 roku, a koszt końcowy wyniósł około 300 milionów euro, wobec 235 planowanych na początku.