Opis
Via Pietro Micca to ulica z podcieniami, która przecina po przekątnej historyczne centrum Turynu, od Piazza Castello do Piazza Solferino. Torińczycy nazywają ją «Diagonale»: jedna z pierwszych ulic, które przełamały rzymską szachownicę, z eklektycznymi kamienicami, arkadami i sklepami.
Turyn jest szachownicą od czasów Rzymian: proste ulice, skrzyżowania pod kątem prostym. Między Piazza Castello a Piazza Solferino był jednak średniowieczny gąszcz domów bez powietrza i światła, a żeby go uzdrowić, gmina postanowiła wytyczyć ukośną ulicę. W komisji, która ją badała, zasiadał też Alessandro Antonelli.
Sądzono, że przekątna skróci odległości i ożywi monotonię szachownicy. Zaprojektowano ją w 1885 roku, prace ruszyły w 1886, a ulicę otwarto w maju 1897 roku. Kosztowała miasto ponad sześć milionów lirów, a sanacja starego Quadrilatero trwała w pobliskich ulicach aż do lat trzydziestych XX wieku.
Kamienice po północnej stronie, z ich arkadami, były przeznaczone na luksusowe mieszkania i sklepy. Architektami byli Carlo Ceppi, Silvio Scacchetti, Giuseppe Tonta i Costantino Gilodi, autorzy czół przy Piazza Castello i Piazza Solferino.
Na skrzyżowaniu z via San Tommaso stoi Palazzo Bellia, zaprojektowany przez Carla Ceppiego: jeden z najpiękniejszych przykładów eklektyzmu w Turynie. Przy jego budowie w latach 1894–95 po raz pierwszy w mieście użyto belek z żelbetu.
Kościół San Tommaso z 1584 roku stał nowej ulicy na przeszkodzie. Myślano o jego zburzeniu, ale Carlo Ceppi się sprzeciwił i w końcu gmina zdecydowała się cofnąć fasadę o osiem metrów.
Na zachodnim końcu, gdzie ulica spotyka via Botero i Piazza Solferino, stoi Palazzo Fiorina, rdzawy trzypiętrowy budynek mieszkalny z bogatymi dekoracjami między secesją a późnym barokiem i arkadami z neoklasycznymi kapitelami. Mieścił się w nim hotel o tej samej nazwie.
Pod arkadami powstała historyczna księgarnia Slavia, założona przez Alfreda Polledro, miejsce spotkań literatów takich jak Edmondo De Amicis, Zino Zini i Piero Gobetti. De Amicis mieszkał w ostatnich latach pod numerem 10 tej ulicy.
Na rogu z via Botero była piwiarnia Voigt, gdzie w 1906 roku założono Torino Football Club. Po przeciwnej stronie neobarokowy budynek Gilodiego zniszczyły bombardowania II wojny światowej, a zastąpiła go Torre Solferino.
Ulica jest też sceną wielkich wydarzeń miasta: gościła karuzele i korowody w kostiumach na dwusetną i trzechsetną rocznicę oblężenia z 1706 roku oraz pochody Gianduji i Giacometty na święto św. Jana.
Koniecznie zobacz
• Arkady po północnej stronie.
• Palazzo Bellia.
• Kościół San Tommaso.
• Palazzo Fiorina.
Czy wiesz, że…?
• Ulica nosi imię Pietra Micci, żołnierza-sapera z oblężenia Turynu w 1706 roku.
• Turyn od razu przystąpił do «Ustawy dla Neapolu» z 1885 roku, która ułatwiała uzdrawianie zaniedbanych starych centrów.
Turyn jest szachownicą od czasów Rzymian: proste ulice, skrzyżowania pod kątem prostym. Między Piazza Castello a Piazza Solferino był jednak średniowieczny gąszcz domów bez powietrza i światła, a żeby go uzdrowić, gmina postanowiła wytyczyć ukośną ulicę. W komisji, która ją badała, zasiadał też Alessandro Antonelli.
Sądzono, że przekątna skróci odległości i ożywi monotonię szachownicy. Zaprojektowano ją w 1885 roku, prace ruszyły w 1886, a ulicę otwarto w maju 1897 roku. Kosztowała miasto ponad sześć milionów lirów, a sanacja starego Quadrilatero trwała w pobliskich ulicach aż do lat trzydziestych XX wieku.
Kamienice po północnej stronie, z ich arkadami, były przeznaczone na luksusowe mieszkania i sklepy. Architektami byli Carlo Ceppi, Silvio Scacchetti, Giuseppe Tonta i Costantino Gilodi, autorzy czół przy Piazza Castello i Piazza Solferino.
Na skrzyżowaniu z via San Tommaso stoi Palazzo Bellia, zaprojektowany przez Carla Ceppiego: jeden z najpiękniejszych przykładów eklektyzmu w Turynie. Przy jego budowie w latach 1894–95 po raz pierwszy w mieście użyto belek z żelbetu.
Kościół San Tommaso z 1584 roku stał nowej ulicy na przeszkodzie. Myślano o jego zburzeniu, ale Carlo Ceppi się sprzeciwił i w końcu gmina zdecydowała się cofnąć fasadę o osiem metrów.
Na zachodnim końcu, gdzie ulica spotyka via Botero i Piazza Solferino, stoi Palazzo Fiorina, rdzawy trzypiętrowy budynek mieszkalny z bogatymi dekoracjami między secesją a późnym barokiem i arkadami z neoklasycznymi kapitelami. Mieścił się w nim hotel o tej samej nazwie.
Pod arkadami powstała historyczna księgarnia Slavia, założona przez Alfreda Polledro, miejsce spotkań literatów takich jak Edmondo De Amicis, Zino Zini i Piero Gobetti. De Amicis mieszkał w ostatnich latach pod numerem 10 tej ulicy.
Na rogu z via Botero była piwiarnia Voigt, gdzie w 1906 roku założono Torino Football Club. Po przeciwnej stronie neobarokowy budynek Gilodiego zniszczyły bombardowania II wojny światowej, a zastąpiła go Torre Solferino.
Ulica jest też sceną wielkich wydarzeń miasta: gościła karuzele i korowody w kostiumach na dwusetną i trzechsetną rocznicę oblężenia z 1706 roku oraz pochody Gianduji i Giacometty na święto św. Jana.
Koniecznie zobacz
• Arkady po północnej stronie.
• Palazzo Bellia.
• Kościół San Tommaso.
• Palazzo Fiorina.
Czy wiesz, że…?
• Ulica nosi imię Pietra Micci, żołnierza-sapera z oblężenia Turynu w 1706 roku.
• Turyn od razu przystąpił do «Ustawy dla Neapolu» z 1885 roku, która ułatwiała uzdrawianie zaniedbanych starych centrów.