Opis
Villa della Regina to siedemnastowieczna willa na turyńskim wzgórzu, w dzielnicy Borgo Po, z ogrodem włoskim wciętym w stok. Była letnią rezydencją sabaudzkich królowych, a od 1997 roku należy do Rezydencji Sabaudzkich, światowego dziedzictwa UNESCO.
Ogród włoski ma układ amfiteatru: wchodzi się od eliptycznego placu-tarasu, Gran Rondeau, z fontanną i dwunastoma posągami bóstw rzecznych, aż do eksedry z dwudziestoma niszami. Na szczycie jest Belweder, z którego widać całą willę.
Wzdłuż schodów jest Grota Dzikiego Króla, cała z marmuru i kolorowych kamieni, i niewielki wodospad doprowadzający wodę do fontann poniżej. Z tyłu winnica, która znów rodzi: w 2008 roku zebrano winogrona freisa z Chieri.
W środku salon centralny i chińskie salony to najsłynniejsze sale. Do willi z kościoła Gran Madre di Dio można dojść w kilka minut, idąc w górę wzgórza na wschód.
Zażyczył sobie jej kardynał Maurycy Sabaudzki, który potem zrzekł się purpury, by ożenić się z bratanicą Ludowiką, mając czterdzieści dziewięć lat, a ona trzynaście. W jego salonie, Accademia dei Solinghi, dyskutowano o literaturze i nauce, z przyszłym papieżem Innocentym X.
Nazwa pojawiła się w XVIII wieku, gdy Anna Maria d'Orléans, żona Wiktora Amadeusza II, uczyniła z niej swoją ostoję i powierzyła projekt Filippowi Juvarrze. Dwór często przebywał tu przez cały wrzesień, po święcie 8 września z okazji końca oblężenia w 1706 roku.
W 1869 roku willa stała się szkołą z internatem dla córek oficerów, z klasami w salonach. Bombardowania II wojny światowej zniszczyły freskowane sklepienie i część salonu, a szkołę zamknięto w 1943 roku.
Potem nastąpiło zaniedbanie: willę pokryło 400 000 metrów sześciennych chwastów. Renowacja, rozpoczęta w 1994 roku i trwająca ponad dziesięć lat, zakończyła się ponownym otwarciem w 2007 roku.
Ogród włoski ma układ amfiteatru: wchodzi się od eliptycznego placu-tarasu, Gran Rondeau, z fontanną i dwunastoma posągami bóstw rzecznych, aż do eksedry z dwudziestoma niszami. Na szczycie jest Belweder, z którego widać całą willę.
Wzdłuż schodów jest Grota Dzikiego Króla, cała z marmuru i kolorowych kamieni, i niewielki wodospad doprowadzający wodę do fontann poniżej. Z tyłu winnica, która znów rodzi: w 2008 roku zebrano winogrona freisa z Chieri.
W środku salon centralny i chińskie salony to najsłynniejsze sale. Do willi z kościoła Gran Madre di Dio można dojść w kilka minut, idąc w górę wzgórza na wschód.
Zażyczył sobie jej kardynał Maurycy Sabaudzki, który potem zrzekł się purpury, by ożenić się z bratanicą Ludowiką, mając czterdzieści dziewięć lat, a ona trzynaście. W jego salonie, Accademia dei Solinghi, dyskutowano o literaturze i nauce, z przyszłym papieżem Innocentym X.
Nazwa pojawiła się w XVIII wieku, gdy Anna Maria d'Orléans, żona Wiktora Amadeusza II, uczyniła z niej swoją ostoję i powierzyła projekt Filippowi Juvarrze. Dwór często przebywał tu przez cały wrzesień, po święcie 8 września z okazji końca oblężenia w 1706 roku.
W 1869 roku willa stała się szkołą z internatem dla córek oficerów, z klasami w salonach. Bombardowania II wojny światowej zniszczyły freskowane sklepienie i część salonu, a szkołę zamknięto w 1943 roku.
Potem nastąpiło zaniedbanie: willę pokryło 400 000 metrów sześciennych chwastów. Renowacja, rozpoczęta w 1994 roku i trwająca ponad dziesięć lat, zakończyła się ponownym otwarciem w 2007 roku.