Opis
Galleria Sabauda to wielka pinakoteka Turynu: ponad 700 obrazów od XIII do XX wieku, w Manica Nuova Pałacu Królewskiego, w kompleksie Muzeów Królewskich obok katedry. To dobre miejsce dla tych, którzy chcą zobaczyć Flandrię, Włochy i Piemont w jednym muzeum.
Zwiedzanie biegnie chronologicznie, od średniowiecza. Stygmaty św. Franciszka Jana van Eycka z lat 1428–1429 i Pasja Chrystusa Hansa Memlinga to jedno z najważniejszych skupisk malarstwa flamandzkiego we Włoszech, a obok nich Rubens, Rembrandt i Brueghlowie.
Włosi wcale im nie ustępują: Madonna z Dzieciątkiem Fra Angelica, Madonna na tronie Duccia, Mantegna, Bronzino, Veronese z Ucztą w domu Szymona, Orazio Gentileschi, Guido Reni i Guercino.
Dużo miejsca zajmują Piemontczycy, od Defendente Ferrariego po Macrina d'Alba i Gaudenzia Ferrariego, trudni do znalezienia gdzie indziej. Dalej portrety van Dycka i Widok Turynu Bernarda Bellotta, miasto z połowy XVIII wieku widziane z Giardini Reali.
Kolekcja zrodziła się z pasji Sabaudów do obrazów, którą już w 1590 roku chwalił lombardzki malarz Lomazzo. 2 października 1832 roku, w dniu swoich urodzin, król Karol Albert otworzył galerię dla publiczności, w salach Palazzo Madama.
Stamtąd zaczęły się przeprowadzki. W 1865 roku obrazy trafiły do Pałacu Akademii Nauk, a w tym samym roku, jak na złość, Senat wyjechał do Florencji i zwolnił Palazzo Madama.
Obecna siedziba jest trzecią w jej dziejach: Manica Nuova, zbudowana między XIX a XX wiekiem przez Emilia Stramucciego, otwarta jako siedziba ostateczna 4 grudnia 2014 roku. Dawne sale przypadły Muzeum Egipskiemu, odwiecznemu sąsiadowi.
Wśród najważniejszych darów jest kolekcja przemysłowca z Biella, Riccarda Gualina, która trafiła tu w 1930 roku. Inny historyczny zbiór należał do księcia Eugeniusza Sabaudzkiego, przywieziony do Piemontu w XVIII wieku po pobycie w Wiedniu.
Zwiedzanie biegnie chronologicznie, od średniowiecza. Stygmaty św. Franciszka Jana van Eycka z lat 1428–1429 i Pasja Chrystusa Hansa Memlinga to jedno z najważniejszych skupisk malarstwa flamandzkiego we Włoszech, a obok nich Rubens, Rembrandt i Brueghlowie.
Włosi wcale im nie ustępują: Madonna z Dzieciątkiem Fra Angelica, Madonna na tronie Duccia, Mantegna, Bronzino, Veronese z Ucztą w domu Szymona, Orazio Gentileschi, Guido Reni i Guercino.
Dużo miejsca zajmują Piemontczycy, od Defendente Ferrariego po Macrina d'Alba i Gaudenzia Ferrariego, trudni do znalezienia gdzie indziej. Dalej portrety van Dycka i Widok Turynu Bernarda Bellotta, miasto z połowy XVIII wieku widziane z Giardini Reali.
Kolekcja zrodziła się z pasji Sabaudów do obrazów, którą już w 1590 roku chwalił lombardzki malarz Lomazzo. 2 października 1832 roku, w dniu swoich urodzin, król Karol Albert otworzył galerię dla publiczności, w salach Palazzo Madama.
Stamtąd zaczęły się przeprowadzki. W 1865 roku obrazy trafiły do Pałacu Akademii Nauk, a w tym samym roku, jak na złość, Senat wyjechał do Florencji i zwolnił Palazzo Madama.
Obecna siedziba jest trzecią w jej dziejach: Manica Nuova, zbudowana między XIX a XX wiekiem przez Emilia Stramucciego, otwarta jako siedziba ostateczna 4 grudnia 2014 roku. Dawne sale przypadły Muzeum Egipskiemu, odwiecznemu sąsiadowi.
Wśród najważniejszych darów jest kolekcja przemysłowca z Biella, Riccarda Gualina, która trafiła tu w 1930 roku. Inny historyczny zbiór należał do księcia Eugeniusza Sabaudzkiego, przywieziony do Piemontu w XVIII wieku po pobycie w Wiedniu.